Lokatorzy siedzą w gabinecie Anioła. Miećka częstuje ciastkami.
Może ciasteczko? Bardzo proszę.
Ja dla dzieci wezmę.
A proszę bardzo, sama piekłam, bardzo proszę.
Pani Mieciu, pani sama to piekła?
Tak, oczywiście.
Dla pana docenta, ja nie bo ja się odchudzam.
Anioł przerywa tę sielską atmosferę dzwoniąc łyżeczką o szklankę.
Proszę państwa. Powiedzmy sobie szczerze i nie wstydźmy się tego, lokatorzy mają prawo do niezadowolenia. Nikt nie ma prawa zmuszać lokatorów po ciężkiej pracy zawodowej żeby mył okna, czyścił schody albo zamiatał podwórze.
Tak jest!
To się musi zmienić.
Tak, oczywiście.
Tak, tak. Proszę państwa to jest typowy przykład samoobywatelskiej krytyki.
Odwrotnie. Samokrytyki obywatelskiej.
Dlatego proponuję, aby po dzisiejszym zebraniu powołać przewodniczącego rady mieszkańców, który będzie czuwał nad tym, aby prawo lokatorów do czystości i do wypoczynku nie było naruszane.
Brawo!
Na przewodniczącego proponuję szanownego obywatela, docenta doktora Furmana. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? Więc wszyscy są za.
Brawo!
Dziękuję.
Od dziś pan przewodniczący będzie ustalał dyżury przy myciu klatki schodowej i zamiataniu podwórka. Dziękuję państwu.
Józiek, po dzieci.
Przepraszam bardzo, przepraszam. Ja chciałbym korzystając z okazji zaprosić państwa do siebie. Chodzi mi o pomoc w ważnym eksperymencie naukowym. Ważnym właściwie no dla całego kraju.
pukając łyżeczką w usta - Panie Manc, tego nie było na porządku dziennym. Warcholstwo przez pana przemawia.
